Το άγγιγμα του Μίδα

Ο βασιλιάς Μίδας ήταν ένας πλούσιος, φιλάργυρος και άπληστος άνθρωπος. Δεν του έδινε τίποτα χαρά παρά μόνο το χρυσάφι. Είχε υπέρ αρκετό, μα ήθελε συνεχώς περισσότερο. Στους άλλους συμπεριφερόταν σκληρά και υποτιμητικά. Ακόμα και στην μονάκριβη κόρη του, δεν έδινε αξία. Κάποια στιγμή, κάνοντας μία θυσία στο θεό Διόνυσο, ο θεός ευχαριστήθηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να του εκπληρώσει μία επιθυμία.

Ο Μίδας ζήτησε ότι αγγίζει να γίνεται χρυσάφι.

Και έτσι έγινε! Αρχικά ο Μίδας απέκτησε μεγάλη δύναμη από την ικανότητά του αυτή. Ήξερε πως κανένας άλλος δε θα μπορούσε ποτέ να είναι πιο πλούσιος από αυτόν. Όταν πείνασε όμως και έκατσε στο τραπέζι, συνειδητοποίησε ότι δε μπορούσε να φάει γιατί ότι άγγιζε γινόταν χρυσάφι: το κρέας, το κουτάλι, το σταφύλι. Εκείνη τη στιγμή, μπήκε η κόρη του μέσα να τον χαιρετίσει και αγγίζοντάς την, έγινε ένα χρυσό άγαλμα.

Ο Μίδας μετανιωμένος για την απόφασή του αλλά και συνειδητοποιώντας τα τραγικά λάθη του, ζήτησε από τον Διόνυσο να πάρει πίσω την ικανότητα αυτή και εκείνος θα άλλαζε. Θα μοιραζόταν τα αγαθά του με τους ανθρώπους. Ο Διόνυσος τον λυπήθηκε και του είπε να αγγίξει τον ποταμό Πακτωλό και η δύναμή του θα περάσει στον ποταμό. Έτσι και έγινε. Ο Μίδας, έχοντας χάσει οριστικά την κόρη του, κράτησε το λόγο του και έγινε ο πιο δίκαιος και ο πιο γενναιόδωρος βασιλιάς που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.